من پرسه میزنم

که گـُرده ی رنجور ِاندیشه ، دیگر

از بار ِسودا تهی کرده ام

..............................................

بیهوده جان میکنیم

در وحشت از عدم

که میلادِ دانه ، چون مرگِ برگ ،

ناگهان است...

پ.ن : گرده = ...۱- کلیه. قلوه...۲- دو گرده،هر دو گرده....میان دو شانه، پایین گردن از پشت(بر کرده کسی سوار شدن:اورا به نفع خویش به کار واداشتن . کار از گرده کسی کشیدن:اورا بسود خویش به کار وادار کردن)(فرهنگ فارسی . دکتر محمد معین)

پ.ن : در ضمن چیز تازه ای که فهمیدم اینه که کوهنوردان در نامگذاری صخره ها گاهی نام گرده را بعنوان پسوندی برای نام آن صخره بکار میبرند گویی که این واژه خود مترادفیست برای نام صخره .مثل:(گرده سنگی)(گوگل)

پ.ن : از دوستانی که مرا برانگیختند تا در حافظه ادبی خود باز نگری کنم و و بر معلومات اندکم اضافه کنم بی اندازه متشکرم...! 

کس نیست چنین عاشق بیچاره که ماییم

بر ما نظری کن که در این شهر غریبـیم

بر ما کرمی کن که در این شهـر گداییـم

زهـدی نه که در کـنج مـناجـات نشـینــیم

وجـدی نه که بر گــرد خــرابات بر آییــم

نه اهـل صـلاحیم و نه مســتان خـرابیـم

اینجا نه و آنجا نه چه قومیم و کجاییـم؟

حـلـاج وشــانـیـم که از دار نــتـرســیـم

مجنـون صفـتانـیم که در عـشق خداییم

ترسـیدن ما چون که هم از بیم بلا بود

اکنون ز چه ترسیم که در عین بلاییم؟

مارا به تو سریست که کس محرم آن نیست

گـر سـر بـرود ســـر تو با کـس نگــشــایـیـم

ما را نه غم دوزخ و نه حرص بهشت است

بـردار ز رخ پـرده کـه مـشــــتـاق لقـــایـیــم

دریاب دل شـمس خـدا مـفخـر تبــریز

رحم آر که ما سوخته ی داغ خداییم 

( مولانا )

(وَلاتـَقفُ ما لـَیسَ لـَکَ بـِهِ عِلمٌ

وچیزی را که بدان علم نداری دنبال مکن

زیرا گوش و چشم و قلب ، همه مورد پرسش واقع خواهند شد.

سوره اسرا‌     آیه ۳۶  

  تمنای خاک ،

همه ، فریاد بودنم

تا اینچنین ، زمین ،

اکنون که میرود

بادا...

بزیرگام نخستین کودک نو پا...!

می گوید باز ، هویج وار

در کشاکش آوردگاه رنده و دماغ

صبورانه بر شیار ریل های ناگزیر بودن

ترانه غیر مجاز زجر را

چونان لگد پشه ای بر ناکجای این دل  

صمیمانه و امیدوار

در معده ای پر از خیار شور اما

سرشار از شور نیکوکاری 

برترین غرش ها را  

در بیشه همیشه سبز عشق کپک زده

چه پرده درانه ایستاده ای ... !

 ، س ، ش ، ص ، ض ، ط ، ظ ، ع ، غ ، ف ، ق ، ک ، گ ،

 ل ، م ، ن ، و ، ه ، ی

التماس دعا...!

  چشمم فواره ی خون شد.

  فورانم به چشمان خشکیده و بی روح آوارگی و لاعلاجی نیامد .

  از پا افتادم...

  از پا افتادم و دیدم : افلیج ، راه را میخزد و میگذرد.

  چشمان خشکیده اش به افق دوخته و دستانش

   گامهای مقتدر و مصمم رفتن است...

مربوط میشه به حدودا هشت ، نه سال پیش...

  و در آن روز ، فرمان از آن خداست...

سوره ی انفطار . آیه ی آخر

  ودریغا...!

  که رعشه ای دگرنمی انگیزد هیچ

  دراین کالبد نحیف ...

  تا بر آستان صبحش بدرم

  رخت ژنده ی این کج خیال را،

  بیداری کو...؟

  مرگ...کو...؟

  بی تو نمی شکافد

  محبس تنگ « دانه »

  در شب بی طلوعی

  تلخ،خزیده بودم

  بر شب دل دمیدی

  تا که زدم جوانه...